Swing Close in de huiskamer

Begrijp me niet verkeerd.

Ik treed graag op in een theater, en het warme gevoel na een optreden in “De Lieve Vrouw” is echt! Maar dan: de huiskamer; pantoffels, koffie met of zonder cognac, krantje, veiligheid, geborgenheid. Om in die ambiance te mogen optreden voor een publiek dat komt gluren bij de buren, en deelt in het huiskamergevoel, dat geeft aan het geheel een intimiteit dat het theater nooit kan benaderen. De tastbare aanwezigheid van gezinnen die komen luisteren. Kinderen die Ruben assisteren, wat lekkers te drinken voor je inschenken tussen de blokjes door.

Gluren bij de Buren, drie keer de huiskamer van Bas en Ellen vol mensen, drie keer applaus en toegiften. Maar ook, in diezelfde intimiteit met het publiek, het afscheid van onze Iris. En dan ontdekken dat het publiek het zelf hooglijkst waardeert hierbij te worden betrokken en het enigszins gebrekkige “Seaside Rendez-vous” omwille van het moment met applaus beloont. Heerlijk; Bas, Ellen, Barnabas, Lazlo: ontzettend bedankt voor jullie gastvrijheid!

En dan nu: onze eigen “huiskamer” in de vrije school,

het toneel van ons jaarlijkse “Vrienden van Swing Close Concert”. Hoe kunnen we 2014 beter beginnen dan met een optreden voor onze closest friends! Lekker informeel en interactief optreden. Door het hele koor en door individuele leden solo, in duetten, trio’s,  kwartetten, etc. Daniëlle en Bas, ieder solo met pianobegeleiding door Ruben. Arnold solo met harpbegeleiding door Carina (en in het Russisch!). Sara solo met gitaarbegeleiding door Gert, de mezzo’’s met hun vieren, sorry(!), drieën, Steffi, Liesbeth, Gert en Chris waren met z’n vieren, maar dan drie keer. Een hilarische “Dinner for One” door Wil en Marlies, ingeleid door Klaas. Verrassend hoe Sonja “Ne me quitte pas” tot een ode aan prinses Beatrix wist om te vormen, en ga zo maar verder. Bij voorbeeld over Daniël, formidabel met Letty, en Ruben, solo met een tribute aan Maarten van Roosendaal.

Geniet nog eens na in de estate van Miss Sophie!

Nog even voor de duidelijkheid, het was voor onze grootste fans. Voor iedereen die Swing Close een warm hart toedraagt. Voor medewerkers van voorgaande programma’s, oud leden, ereleden, adspirant leden, zij die hand en spandiensten hebben gedaan, of dat ooit van plan zijn geweest. Er waren er ruim 50. Ze werden meteen vakkundig door Ruben aan het werk gezet. Bij het eerste nummer al: “The word is on your lips!” – “Say the word!”. Het was een geweldig feest, wat een kick, en menigeen bleef na afloop nog wat drinken en kletsen. Wat mij betreft: de combinatie van dopamine en alcohol (afgerond met cognac en een sigaar in de huiskamer van Wil) garandeerde een latertje!

PS, Dopamine wordt onder bepaalde omstandigheden in de hersenen aangemaakt en het speelt een grote rol bij het ervaren van genot, blijdschap en welzijn.

Groetjes

 Chris

En toen…

Het derde concert, dat eigenlijk het tweede was, maar zeker het laatste.

Tenminste, onder de titel “I’ll be seeing you”. De Lieve Vrouw was weer helemaal uitverkocht (ze houdt echt van ons!) en ook het promotiefilmpje had beeld en geluid. Swing Close had lekker gegeten in “Het Kannetje” en prettig gesoundcheckt, en stond gefocust in de coulissen. De opdracht: geniet van de muziek en streef niet naar een volmaakt optreden!

En wat een begin: tussen elkaar doorlopen en mekaar eens goed aankijken. Heb ik nog weinig koren zien doen, maar met Swing Close kan het niet anders dan goed uitpakken. Het liep uit in een “I’l be seeing you” om te zoenen! Als daarmee de toon is gezet en met applaus beloond dan komt het een van het ander en “Somebody that I used to know”  wordt “Say a little prayer” wordt “Alles is liefde” wordt “Creole love call” wordt “A house is not a home” wordt uiteindelijk, een pauze en een tweede helft later, weer “I’ll be seeing you”.

https://www.youtube.com/watch?v=-Dxtp5tXNoI

Niet te vergeten, de filmpjes tussendoor: “Ik kwam uit Zwolle”….”En dat is je wens voor de toekomst”!! Heerlijke woorden, lekkere muziek, voor de gelegenheid hier en daar, “A capella in Acapulco”,  nog wat opgepimpt door Bano op zijn conga´s, waarvoor dank! Ons publiek genoot. “Leuk afwisselend programma, met leuke humor (“Alles is Liefde”)”. “Mooi gezongen, en wat een spannende overgangen! (van “Satin Doll” naar “Tebe Pojem”)”. “Ik kon dat ene nummer na de pauze niet verstaan, maar ik kreeg wel kippenvel (“Baba Yetu”), wat een fantastische solist!”. En “Ondanks dat de Red Sox de World Series hebben gewonnen toch “New York state of mind”!

Kortom: genoten van een swingende avond om te zoenen! Wat schrijver dezes dan ook werkelijk overkwam nadat hij zijn handtekening op de onderarm van een vrouwelijke fan had gezet en een aantal mede SwingClosers had omgepraat om hetzelfde te doen. Wow!

I’ll be seeing you: een CD en een concert op 5 oktober 2013

Wederzijdse Liefde

Swing Close houdt van de Lieve Vrouw, en zaterdagavond 5 oktober j.l. hield de tot de nok gevulde Lieve Vrouw van Swing Close! In deze amoureuze ambiance bracht de Vocalgroup het publiek in de ban van de close harmony. Die mooie, haar eigen, samenklank. Uiteenlopende nummers, nieuw en geselecteerd uit 40 jaar repertoire, werden met deze blend overgoten en als even zovele lekkernijen geserveerd.

Een greep uit het programma: “I’ll be seeing You” (de titelsong); “Somebody that I used to know”; “Baba Yetu” (met Arnold in de “overdrive”, kippenvel!); “Tebje Pojem”; “Mijn Meisje van Kantoor”;  “Everything” (van Michael Bublé, maar met een zeer persoonlijke Swing Close-touch); “In between” en vele, vele andere. Waarbij we even moeten aanstippen dat de actie van de dames bij het “benaderen” van Emile door het publiek zeer werd gewaardeerd!

Het 40 jarig bestaan,

de aanleiding van dit concert, is de groep niet aan te zien, maar blijkt bij iedere gezongen noot. Maar ja: de drie opvolgende dirigenten hebben dan ook hun eigen steentje aan deze kwaliteit bijgedragen! Natuurlijk werd zaterdagavond ook het theatrale element niet vergeten, zodat er een show op de planken werd gebracht met heerlijke vaart zonder haast, waarin iedere SwingCloser zijn/haar eigen expressie heeft en toch een geheel blijft en het publiek soms niet weet waar te kijken omdat overal wat gebeurt!

Daarbovenop weet Swing Close altijd weer een surplus aan zuiver plezier in het muziek maken aan de nummers toe te voegen. Dat raakt de toehoorders via de oren recht in het hart. Kortom, 40 jaar Swing Close was één harmonieus geheel van zang, choreo, beeld en geluid! Het publiek beloonde Swing Close dan ook tussendoor met welgemeend applaus. (Het publiek klapte ook mee waar dat kon). Aan het einde van het concert kwam een staande ovatie. De twee toegiften werden dan ook dankbaar ontvangen, en met veel plezier gegeven.

Een minpuntje: de tijd gaat zo snel opeens dat het concert voorbij is eer je er erg in hebt. Mocht u dit evenement gemist hebben: I’ll be seeing you wordt op zaterdag 2 november a.s. (het echte jubileum) nogmaals op de planken gebracht. Opnieuw in “De Lieve Vrouw”, want Swing Close houdt van haar!

Zingen in historisch perspectief

Afgelopen zaterdag, 25 mei 2013, mocht onze vocalgroup zich driemaal presenteren in IJsselstein.

Op het Fulco Vocaal Festival. Het hele dorp was vol koren, muziek en… Fulco.

En dat was, althans voor mij, een prettig weerzien. Als 12/13-jarige heb ik het verhaal van Fulco de Minstreel verslonden: In 1297 is Fulco de trouwe knecht, bijgenaamd “de minstreel”, van Gijsbrecht van IJsselstein. Gijsbrecht wint een toernooi maar de organisator kan niet tegen zijn verlies. In het kasteel van heer Aloud in Dordrecht wordt Gijsbrecht daarom in de kerkers gegooid. Na de nodige verwikkelingen probeert Fulco zijn heer te bevrijden. Hij verkleedt zich als minstreel (zingen kan hij toch al bovengemiddeld) en samen met enkele muzikanten gaat hij naar het kasteel waar Gijsbrecht gevangen wordt gehouden. Ze komen binnen op een feest dat net aan de gang is. Ze spelen zo lang door tot iedereen dronken in slaap is gevallen. Daarna bevrijdt Fulco zijn heer en samen spoeden ze zich terug naar IJsselstein. Kortom: muziek opent deuren die voor anderen gesloten blijven.

Voor onze muziek werden de deuren van respectievelijk de bibliotheek en het oude raadhuis geopend en na enig inzingen (met publiek) kon het “Swing Close-feest” beginnen.

We brachten: Meisje van kantoor, Hurt, In between, I’ll be seeing you, Somebody that I used to know en Satin doll. Een afwisselend programma dat door het publiek, dat weliswaar niet dronken in slaap viel, hogelijks werd gewaardeerd. Okay, we hebben dan wel niet iemand uit een kerker bevrijd, althans niet voor zover we weten, maar een deel van onze vocalgroup heeft wel kans gezien om in het Fulco-theater een geïmproviseerd extra optreden (ons 4e) te verzorgen omdat een collega-koor was uitgevallen. Dat bevrijdde de organisatie van een kopzorg(je).

Het was al met al weer een feestje. We konden optreden in een nieuwe omgeving, voor onbekend publiek (hoewel de gebruikelijke groupies wel weer vooraan zaten). Het weer werkte mee (kou is emotie; kan je uitzetten), en ons nieuw programma slaat overduidelijk aan! Met een lekker gevoel naar huis en uitkijken naar de grote klappers voor het jubileum!!

Chris