Mijn innerlijke oor

Hans (tenor)

Gisteren heb ik een documentaire gezien die op het IDFA in première ging, over Frank Zappa, een van mijn muzikale helden. De meeste mensen kennen hem als popmuzikant, maar hij componeerde het liefst voor grote orkesten, vrij ingewikkelde muziek.

Verschillende momenten in die film raakten voor mij de essentie van muziekbeleving. Zo werd Frank door iedereen omschreven als een extreem bezeten componist. Hij was echt áltijd aan het werk. Hij heeft dan ook in zijn korte leven extreem veel geproduceerd.

Iemand zei: “He was a slave to his inner ear!”. En dat innerlijke oor hoorde blijkbaar continu nieuwe muziek!

In diverse fragmenten in de film zag je hem, al kletsend met een interviewer, over zijn bladmuziek gebogen, met een potlood en een gummetje schaven aan wéér een compositie. Hij kon dus blijkbaar in zijn hoofd nieuwe melodieën en harmonieën horen terwijl hij anekdotes uit zijn jeugdjaren oprakelde!

Mijn “inner ear” hoort alleen muziek die ik al ken, gelukkig. Dat zijn dan meestal nummers die we bij Swing Close aan het instuderen zijn. Ik hoor dan in mijn hoofd mijn eigen melodie, maar ook vaag die van de andere koorpartijen.  Als ik het dan voor mezelf hardop zing, is dat fijn.

Maar echt héérlijk wordt het pas, als ik op de repetitie of bij een optreden mijn stem hoor samenvloeien met die van de andere Swing Closers. Als we samen met al onze stemmen verschillende prachtige akkoorden aan elkaar rijgen, die precies zo klinken als in ons “inner ear”, precies zoals we het ons verbeelden. Nee, veel mooier nog! 

Dát gevoel, die beleving, als na wekenlang repeteren en schaven en verbeteren, als alles dan ineens op zijn plek valt; dáár doen we het voor bij Swing Close.

En voor de gezelligheid natuurlijk!

Lees ook de verhalen van andere Swing Close-ers

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.