Concert met RCO Wilskracht

Het was bijna vloeken in de streng neoclassicistische rooms-katholieke Franciscus Xaveriuskerk

toen op zaterdag 24 november het nummer “Malle Babbe” door Swing Close en Wilskracht werd ingezet. Maar ja, je doet een Hollandse avond, of je doet het niet. Voor Swingcloser Chris werden er die avond wel meer “potjes met vet al op de tafel gezet.”

Tijdens de repetitie bleek het ‘regionaal concert orkest’ Wilskracht letterlijk een maatje te groot voor de onversterkte kameraden van Swing Close. De trommelvliezen van enkele prominente koorleden werden zo ongeveer aan diggelen geblazen. Anderen zongen de longen uit hun lijf om nog enigszins boven het koperen geweld van Wilskracht uit te komen. Dat mocht evenzogoed de pret van Chris niet drukken.

Hoezo niet, Chris? “Wilskracht was voor mij toch een verrassing. Ik had hard schallend koper verwacht, maar wat Wilskracht bracht was echt mooie muziek. Voor de pauze waren er mooie symfonische stukken en Wilskracht liet een mooie dynamiek horen. Echt aangenaam verrast werd ik ook door de “fantasy” over theater De Lieve Vrouw. Er kwam eerst een stuk over hoe het theater vroeger een gereformeerde kerk was. Daarna werd er bekant hardrock geproduceerd om het kraakverleden te memoreren en uiteindelijk kwam er nog een mooi stuk over het heden van het theater. Na de pauze werden we ook nog op filmmuziek uit “Soldaat van Oranje” vergast. Topkwaliteit!”

Hoe verging het Swing Close volgens jou?“We hadden een blokje van 20 minuten voor de pauze met de lullaby’s en zo erin. We stonden midden in de kerk en ik moet zeggen: ondanks de aparte acoustiek ging het lekker. Bij het tweede blok, met die Nederlandse meezingers als “Ja zuster, nee zuster” was het wat mij betreft hard, hoog en onbenullig. We kwamen echt niet boven Wilskracht uit. Bij het derde blok zongen we weer “eigen nummers”. Toen merkten we echt een groot verschil tussen het blaasorkest en het koor. We werden weggetoeterd. Bij Kriora Tafra zetten we te laag in, maar daar heeft het publiek niks van gemerkt. Orfeo Negro stond als een huis, Nina was tot achterin de kerk te horen en bij la Cuccuracha werd er door het publiek meegefloten en geklapt. Kortom: al met al niet slecht.”

Wat vond je van het publiek?“Het viel me tegen hoeveel mensen er waren, de kerk was driekwart gevuld en ik had meer verwacht. Het publiek deed leuk mee. Bij de toegift merkte je wel een verschil tussen de import Amersfoorters die opstonden en vrolijk meehosten met “Het kleine café aan de haven” en de echte Amersfoorters die bleven zitten.”

Moet zoiets in de toekomst nog een keer worden georganiseerd?“Het zou leuk zijn om ooit nog eens met een groot orkest op te treden, maar dan moet ons koor wel goed uitversterkt worden. Nu was het verschil in volume tussen Wilskracht en Swing Close echt te groot. We moesten brullen om ons verstaanbaar te maken. ”

Wil je nog iets kwijt Chris?“Na afloop zijn we naar café van Zanten gegaan, waar we ook nog een vrijwillige sessie hebben gezongen, waardoor het café goede zaken deed. Gek genoeg werd de muziek op een gegeven moment zo hard gezet dat we de hint begrepen en onze monden hielden. Een paar Swingclosers zijn daarna nog afgezakt in de Gniffel. Het was dus kortom weer zo’n avond.”

Ja, ja… “Inderdaad. Mag ik trouwens opmerken dat ik dit een heel fijn diepte-interview vond?”

Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten.